حکمت اوپنیشادی
34 بازدید
محل نشر: معارف اسلامی » زمستان 1383 - شماره 1 (19 صفحه - از 121 تا 139)
نقش: نویسنده
وضعیت چاپ : چاپ شده
نحوه تهیه : فردی
زبان : فارسی
اوپنیشادهایِ کهن از مهم‌ترین منابع تفکر فلسفی ـ عرفانیِ هند بوده و هست، به‌گونه‌ای که تقریباً همه مکاتبی که خود را در چارچوب باورهای سنتی هندو می‌دانند (مکاتب آستیکه) کوشیده‌اند حقانیت و اعتبار دیدگاه‌های خود را با استناد به عباراتی از ‌آنها اثبات نمایند. در این متون که توجه بسیاری از اندیشمندان در سراسر جهان را به خود معطوف ساخته است، می‌توان لطیف‌ترین و دقیق‌ترین اندیشه‌های حکمی هندو را مشاهده کرد. این آثار که به اعتقاد محققان نشان‌دهنده ترکیبی از اندیشه‌های آریایی و ماقبل آریایی هند است، بیانگر آموزه‌ها و نگرش‌های گوناگونی است، اما گرایش کلی آنها نشان‌دهنده نوعی چرخش از اندیشه‌ها و آثار پیشین هندو (بویژه وداها در معنای خاص) است، که می‌توان آن را چرخش از جهان بیرون به جهان درون و از ظاهر به باطن دانست. مهم‌ترین آموزه اوپنیشادی تأکید بر وحدت حقیقت (که آن را برهمن می‌نامد) و معرفتِ به «خود» حقیقیِ انسان یا آتمن به مثابه معبری برای درک و دریافت آن حقیقت یگانه است که با دیدن پرده‌های جهل و با عبور از لایه‌های گوناگون خود‌های دروغین و غیرحقیقی انسان امکان‌پذیر می‌شود. کلید واژه‌ها: اوپنیشاد، برهمن، آتمن، خود، تناسخ، کرمه، مایا.
آدرس اینترنتی